Όντρεϊ Χέπμπορν: Η μυστική κατάσκοπος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Σύμβολο του παγκόσμιου κινηματογράφου αλλά και της μόδας τις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Μια καριέρα γεμάτη λάμψη, φήμη και δόξα που έφεραν το νεαρό κορίτσι από τις Βρυξέλλες στην κορυφή του καλλιτεχνικού στερεώματος, κάνοντας το όνομα της συνώνυμο με την φινέτσα και την κομψότητα. Η Audrey Hepburn στα μάτια του κόσμου φαίνεται να ζει μια ζωή σαν παραμύθι, ο δρόμος όμως για το ψηλότερο σκαλοπάτι της αναγνώρισης ήταν μακρύς και δύσκολος.

Η καριέρα της στα 50s απογειώνεται. Πέντε υποψηφιότητες για Oscar κερδίζοντας το χρυσό αγαλματίδιο το 1953 για την ερμηνεία της στην ταινία «Διακοπές στη Ρώμη», βραβεία Tonny, Emmy και Grammy για την συνολική της προσφορά στο θέαμα ήταν μερικά από τα επιτεύγματα της μεγάλης σταρ του παγκόσμιου κινηματογράφου. Και εκεί που όλοι πίστευαν πως έζησε μια ζωή στρωμένη με ροδοπέταλα, γεμάτη λάμψη και φώτα, ο σημαντικότερος ρόλος που είχε να παίξει στην ζωή της δεν ήταν αυτός της μεγάλης σταρ του κινηματογράφου αλλά ....της κατασκόπου των συμμάχων στον πόλεμο κατά των Ναζί.

H ζωή πίσω από τα φώτα

Η Αudrey Ηepburn γεννήθηκε στο Βέλγιο (Βρυξέλλες), το 1929 από μια Ολλανδή μητέρα (Ella van Heemstra), και έναν Βρετανο-Aυστριακό πατέρα (Joseph Hepburn- Ruston.) Η βαρόνη μητέρα της…φιλοναζί που γράφει άρθρα μιλώντας για το «μεγαλείο της Ναζιστικής Γερμανίας». Ο πατέρας της εγκαταλείπει την οικογένεια όταν η Audrey ήταν 6 ετών ενώ αργότερα συλλαμβάνεται ως «σύμμαχος φασιστών» περνώντας τον πόλεμο στις βρετανικές φυλακές.

Η Heemstra παίρνει τη κόρη της και μετακομίζουν σε μια οικογενειακή έπαυλη στην Ολλανδία συνεχίζοντας να θαυμάζει την δράση του Χίτλερ, ενώ πιστεύει ταυτόχρονα πως δεν θα πειράξει την δική της χώρα. Σε αντίθεση με τις προβλέψεις της μητέρας της και των υπολοίπων Ολλανδών φασιστών, ο Χίτλερ τον Μάιο του 1940 εισβάλλει στην χώρα και τα πράγματα για την οικογένεια της μικρής Audrey αλλά και ολόκληρης της χώρας αλλάζουν δραματικά, όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Ο θείος της Audrey,o κόμης Otto van Limburg Strirum πήρε σθεναρή θέση εναντίον των Ναζί, ενώ στη συνέχεια συλλαμβάνεται και εκτελείται ως μια από τις σημαντικές αντιναζιστικές προσωπικότητές της χώρας. Η Audrey μαθαίνοντας για την εκτέλεση του αγαπημένου της θείου κλονίζεται ψυχικά, καθώς μέχρι τότε ήταν η μόνη πατρική φιγούρα που είχε στη ζωή της μετά την φυλάκιση του πατέρα της.

Παρά την προνομιούχα θέση που κατείχε η οικογένεια της (μαμά βαρόνη και θείος κόμης), οι Ναζί αφήνουν την οικογένεια της να ζει στην φτώχεια, μετά τις επιδρομές που έκαναν για τρόφιμα και ρουχισμό.

Η εντολή να ενταχθεί στην ΝΑΖΙ KulturKammer

Ο πόλεμος και η κατοχή συνεχίζονται όπως και οι καλλιτεχνικές ανησυχίες της 15χρονης τότε Audrey. H NAZI Kulturkammer, η ναζιστική ένωση καλλιτεχνών της δίνει εντολή να ενταχθεί στο σύνολο τους ή να σταματήσει τις δημόσιες παραστάσεις χορού. Ή μάλλον να συνεχίσει να τις κάνει με τους δικούς της όρους. Η Audrey δεν θα άφηνε ποτέ την μεγάλη της αγάπη, τον χορό και σίγουρα δεν θα υποτασσόταν στους Ναζί.

Η Hepburn ξεκίνησε τότε να χορεύει σε ένα καταφύγιο με κλειστά παράθυρα και μόνο ένα κερί για φως, έτσι ώστε να μην ανακαλυφθεί η δράση της. Ένας μουσικός έπαιζε, πολύ απαλά, το πιάνο του ενώ εκείνη χόρευε. Κανείς δε χειροκροτούσε, για να μην αποκαλυφθούν από τους Ναζί. Στο τέλος της παράστασης, συγκεντρώνονταν χρήματα για την αντίσταση.

1944: Audrey η μπαλαρίνα – κατάσκοπος

Την άνοιξη του 1944, η Hepburn προσφέρθηκε εθελοντικά να γίνει η βοηθός ενός γιατρού, ο οποίος ήταν μέλος της αντίστασης και είχε ανάγκη να βρει απεγνωσμένα έναν βοηθό για να υποστηρίξει τους χιλιάδες ανθρώπους που κρύβονταν από τους Ναζί. Ο γιατρός αναζητούσε έναν κατάσκοπο, κάποιον υπεράνω πάσης υποψίας. H 15χρονη Hepburn ήταν αυτό που έψαχνε! Αν και ήταν ευρέως γνωστό πως η μητέρα της ήταν συνεργάτιδα των Ναζί, ο γιατρός την εμπιστεύτηκε τυφλά και την πήρε μαζί του. Η δράση της εξελίχθηκε… αφού έφτασε στο σημείο να μεταφέρει κρυφά μηνύματα στις κάλτσες και στα ρούχα της για τους συμμάχους ξεγλιστρώντας πάντα ως παιδί που ήταν. Οι Ολλανδοί το έβρισκαν πρακτική λύση ενώ οι Γερμανοί όχι μόνο δεν υποπτευόντουσαν τα παιδιά αλλά δεν τα υπολόγιζαν κι ολας.

Ο Πόλεμος φτάνει στο τέλος

Μέχρι τον Φεβρουάριο του 1945, αναφέρεται ότι 500 Ολλανδοί πέθαιναν από την πείνα κάθε εβδομάδα. Όπως και τόσοι άλλοι, η Hepburn και η οικογένειά της δεν είχαν να φάνε. Έτσι, έπαθε σοβαρή αναιμία, ίκτερο και οίδημα που άλλαξαν την ζωή της για πάντα.

Κρυμμένοι για πάνω από τις 3 εβδομάδες σε ένα υπόγειο με την οικογένεια της, η ίδια διαισθάνεται την μυρωδιά ενός αναμμένου τσιγάρου κάτι που ήταν αδύνατο να βρει κανείς στην Ολλανδία κατά την διάρκεια του πολέμου. Η Audrey, ανοίγει δειλά την πόρτα ανεβαίνει την σκάλα και πέντε Καναδοί την σημαδεύουν με πολυβόλα, μέχρι που η ίδια τους μιλάει αγγλικά και σώζονται όλοι. Ο πόλεμος είχε τελειώσει, η ζωή της σταρ του παγκόσμιου κινηματογράφου σώθηκε, η καριέρα όμως που ήθελε να κάνει ως μπαλαρίνα καταστράφηκε οριστικά.

Η νεαρή Ηepburn διοχέτευσε την ενέργεια της στην υποκριτική. Μερικά χρόνια αργότερα είπε στον γιο της ότι ποτέ δεν συγχώρεσε τη μητέρα της για τα φασιστικά πιστεύω της. Όταν τελείωσε ο πόλεμος, κέρδισε μια υποτροφία για το Ballet Rambert στο Λονδίνο. Αν και ήταν ταλαντούχα, η υγεία της είχε μόνιμα καταστραφεί από την υποσιτισμό και δεν είχε την αντοχή να γίνει μπαλαρίνα. Στράφηκε στο θέατρο και στον κινηματογράφο, με μικρούς ρόλους στην αρχή μέχρι να δημιουργήσει την καριέρα που όλοι ξέρουμε σήμερα.